Ter nagedachtenis van onze lieve kleine "Mbwa Wangu Jua" Toen het reutje oranje geruit ongeveer twee weken was begon het na het eten elke keer te spugen en liep de melk zijn neusje uit. We dachten eerst dat hij gewoon te gretig en te gulzig was maar na een aantal dagen zagen we dat dit niet normaal was. Augusta begon te denken aan een Megaoesophagus dit omdat een kennis van ons dit had meegemaakt bij een teckel en de symptomen van onze reu overeenkomsten vertoonde. Met dit in het achterhoofd zijn we naar de dierenarts gegaan en hebben dit met haar besproken. Ze gaf aan dat het zou kunnen maar dat deze aandoening bij Ridgebacks zelden voorkomt. Zij dacht eerder dat het waarschijnlijk een allergische reactie was van de antibioticakeur, die de puppies net hadden gehad. We moesten hem wat in de gaten houden en zorgen dat hij niet te gulzig ging eten. Na elke voeding legde we hem schuin omhoog en zo kon hij dan gaan slapen. Maar het werd niet minder en hij bleef maar spugen, het was echt een zielig gezicht. Na elke voeding voelde hij zich erg ziek, had buikpijn en was erg misselijk, meestal een uur na de voeding knapte hij weer op en was hij weer een vrolijk manneke! Omdat hij ook niet meer echt aankwam, vergeleken met zijn broertje en zusjes, maakten wij ons steeds meer zorgen en zijn toen op Goede Vrijdag weer naar de dierenarts gegaan. Om uit te kunnen sluiten dat het om een Megaoesophagus ging moesten er röntgenfoto's van de pup gemaakt worden. Op de foto zag je wel dat zijn slokdarm verbreed was maar omdat dit zeer specialistische kennis vereiste kon zij niet echt aangeven of er nu echt spraken was van een Megaoesophagus of niet. Voor de zekerheid kregen we een middel mee dat zijn slokdarm zou moeten gaan prikkelen en kregen we het advies dat we na elke voeding de pup een uur tegen ons aan en omhoog moesten houden zodat hij het voedsel niet kon opgeven. Ook werd er een afspraak geregeld met een specialistische dierenkliniek in Utrecht waar men is gespecialiseerd in oa radio- en neurologie, helaas konden we hier dinsdagmiddag pas terecht. Omdat de puppies ongeveer om de 2 á 3 uur eten betekende dit dat Augusta zowel overdag als 's nachts alleen nog maar met puppy oranje bezig was en de tijd die ze tussendoor nog even over had moest gebruiken om de overige puppies te verzorgen. Al het overige kwam even op een tweedeplaats. Dinsdagmorgen ging het helemaal niet goed met de pup, hij bleef maar speeksel braken en het leek wel dat hij hierdoor in een soort schok toestand kwam. Hij begon helemaal te trillen en reageerde niet echt meer op prikkels van buiten. We hebben met spoed de dierenarts gebeld en konden direct langskomen. Daar aangekomen bleek hij gelukkig weer iets hersteld te zijn maar hij bleef braaknijgingen houden. Omdat we om 12:30 bij de specialist moesten zijn, adviseerde de dierenarts om hem geen voeding meer te geven en hem maar recht omhoog te houden. Bij de specialist aangekomen werden we vrij snel geholpen, alle wachtende patiënte vonden dat wij maar voor moesten gaan want zo'n zielige pup kon je toch niet laten wachten! Het duurde voor ons toch nog een eeuwigheid voordat we naar binnen konden en dat hij onderzocht werd. Voor de specialist was het al snel duidelijk, maar hij wilde nog wel wat extra foto's maken en wat bloedtesten doen. Op de nieuwe foto zagen wij het duidelijk, de slokdarm was van het begin tot het einde verwijd, een overduidelijke Megaoesophagus. Deze vorm van een Megaoesophagus had zelf de specialist nog nooit gezien. Hij wilde dan ook eerst nog met enkele collgea's van de faculteit dierengeneeskunde, van de Universiteit van Utrecht, spreken om na te gaan of hiervoor een behandeling bestond. Afgesproken werd dat we donderdag om de uitslag konden bellen. Toen konden we weer naar huis, eigenlijk niets wijzer maar wel een strohalmpje waar wij ons aan vast wilde houden en dat eigenlijk tegen beter weten in. Donderdag de specialist gebeld en die gaf aan dat de bloedtest voor een schildklier afwijking nog niet binnen was en dat dit waarschijnlijk pas na het weekend zou worden. Tot die tijd onzekerheid en gewoon doorgaan met de pup rechtop te houden na elke maaltijd. Met het gezin toen besproken wat als alle testen negatief zouden zijn, we hebben alle opties doorgenomen van de pup zelf houden, inclusief alle nadelige gevolgen en gevaren van dien, tot, het laatste wat we wilde, euthanasie. Na vele emotionele momenten hebben wij toch maar besloten om de pup maandag te laten inslapen want een hond heeft ook recht op een waardig bestaan en die zou hij met deze aandoening nooit krijgen. We zouden het weekend gebruiken om waardig afscheid te nemen en om extra foto's van hem te maken en nog van hem te genieten de korte tijd die we met hem zouden hebben! Maar zoveel tijd kregen we helaas niet, vrijdag na een maaltijd bleef hij maar braken en er kwam meer uit dan wat er in was gegaan, het was een heel zielig gezicht hoe het pupje zich voelde. Hoe moeilijk het ook was we hebben toen toch maar besloten om niet tot maandag te wachten maar om hem dan maar deze zelfde avond nog te laten inslapen. Omdat het al weekend was wilde wij niet de dierenartscentrale bellen en de kans lopen een wild vreemde dierenarts aan de lijn te krijgen waaraan je dan weer het hele verhaal kan uiteenzetten en die zullen niet zomaar een pupje laten inslapen.We hebben toen maar besloten de dierenarts specialisten in Utrecht te bellen want die wisten tenminste precies wat er aan de hand was en zij hadden ook een 7 x 24 uur dienstverlening dus dag en nacht te bereiken. Toen wij belde kregen wij gelukkig onze eigen dierenarts specialist aan de lijn, hij had die avond zelf dienst en kon ons besluit goed begrijpen en stond 100% achter onze beslissing. We spraken af dat we eerst nog afscheid van hem wilde nemen en dat we over een dik uur in de praktijk zouden zijn. De uren daarna waren zeer emotionele alsof hij het voelde dat hij niet meer hoefde te vechten. Hij lag heel rustig bij ons en hebben veel foto's samen met de gezinsleden en Bangweulu kunnen maken. Maar toen moesten we toch echt afscheiden nemen zodat we naar de dierarts konden gaan. Wij zijn toen samen naar Utrecht gereden, het was een lange zeer emotionele rit. Augusta had hem in een doek op haar schoot en heeft toen afscheid kunnen nemen van ons ventje. Ondertussen hadden de kinderen thuis, samen met een vriendin van ons, een naam voor hem gekozen zodat hij niet als “puppie oranje” maar als Mbwa Wangu Jua (Zon, kracht, doorzetter) zou sterven. Daar aangekomen moesten we nog even wachten omdat de dierenarts nog bezig was in de operatiekamer. We keken elkaar aan en opperde om maar weer weg te gaan maar dat waren onze laatste stuiptrekkingen, het was wel een zeer moeilijke en emotionele beslissing maar uiteindelijk wel de juiste. Na een minuut of wat kwam de dierarts binnen en vroeg ons mee te gaan naar de behandelkamer. Daar aangekomen hebben wij nogmaals alle opties doorgenomen en kwamen gezamenlijk tot de conclusie dat de pup geen volwaardig bestaan zou krijgen en dat euthanasie het beste voor hem zou zijn. De pup werd klaar gemaakt en wij mochten zelf aangeven wanneer hij kon inslapen, de arts gaf ons alle tijd die wij dachten nodig te hebben zodat we waardig afscheid van hem konden nemen. Toen was het zo ver, het leek net of hij ging slapen het was snel achter de rug. We hebben de pup mee naar huis genomen en de volgende dag begraven. We hebben het er heel moeilijk mee gehad maar er waren nog vijf gezonde puppies over en die eisten onze aandacht op, gelukkig maar want zo werd onze gedachten weer een beetje afgeleid en konden we toch nog genieten van die donderstenen. We missen Jua nog steeds en denken nog vaak aan ons lief mannetje Ter nagedachtenis hebben onze dochters onderstaand gedichten gemaakt voor Mbwa Wangu Jua die wij graag met jullie willen delen.
Contact Us    |    SiteMap      |     Credit & Copyright
Mbwa Wangu
Mijn honden
Jua * 14-03-2009   † 17-04-2009
Gemaakt door Celine van Duijn
Gemaakt door Janissa van Duijn
Home Onze Honden RR-Info Foto’s Gastenboek Contact Terug